GARİP GÖNÜL

Başımda esen sevda yelleri
Acılara açtım yelkenimi
Canımdan çok sevdiğimi
Uzun zaman oldu görmeyeli

Yaralarla doldu gönlüm
Kederlerle bitti ömrüm
Aşk bahçemde soldu gülüm
Artık helal bana ölüm.

Hayat bana hep etti zulüm
Sabahları özler oldu gözüm
Herkesi yutan dünya yokuşunda
Yorgun düştü garip gönlüm.

Oysa daha yeniydi gençliğim
Ne kimseyi üzdüm
Ne de kimseyi kırdım.
Sadece deli dolu bir akşamda
Bir yıldıza gönül verdim
Ona kendimi sevdiremedim.
Ondan sonra hayat bana
İşkence oldu, zulüm oldu.
Kalbimi çevreleyen sevgi duvarı
Hicran gözyaşlarıyla doldu.

Saçlarıma yağan ince kar
Sensin bu kışın sebebi yar
Neredesin kim bilir bilmem
Yüreğim durmadan seni arar.

Gözlerimden eksik olmaz yaşlar
Çektiklerimi hatırlarım yüreğim sızlar
Biçareyiz haram bize gülüşler
Zaten mutluluk göstermedi yıllar

Yüreğimde kor kor ateşler
Alevleri hücrelerime işler
Herkesi yutan şu felekte
Yorgun düşer garip gönüller.

Oysa umutluydum başında sevdamın
Ne kötü söz ettim
Ne de onunla tartıştım.
Gidişinde bile yüzüne güldüm.
Sonraları bunu hazmedemedim.
Yüreğime söz geçiremedim.
Hep sustum hep ağladım.
Gözümü bağlayan sevgi safhasında
Bir başına, yalnız kaldım.