BİLSEM TANIMAZMIYDIM AŞKI?


Hep sessizmiş hayatım.
Hep kandırmış beni hayat...

Gülmeyi öğrenmişim.
Sevmeyi öğrenmişim.
Heyecanı,ağlamayı,neşeyi,derdi...

Yaşamışım bu hayatın içinde.
Güzellikleriyle,çirkinlikleriyle.

Neredeyse geçmiş hayatımın üçte biri.
Böyle tanıtmış kendini bana.

Ben de az saf değilmişim hani.
Bu kadar basit mi,bu kadar ucuzmuydu hayat?

Evet belki hayattaydım,
Belki kalbim de atıyodu,
Ama bişey eksikti,
Yaşamıyordum ben!

Aramaya başladım.
Hayatta olupta yaşamamak olmazdı
Gülebiliyordum...
Sevebilyordum...
Maskenin ardındandı bunlar,
Anladım...

Gülümseyişiyle büyülendim,
Bütün güzelliğini görebiliyordum.

Gözleri başka,Sözleri başka.
Saçları başka,Kaşları başkaydı.
Nasıl birşeydi bu?
Sanki büyülenmiştim.

Başka birşey vardı sanki içimde,
Ama derinlerde,
sertçe çarpıp hızlanıyordu.
İçim çekiliyo,
Nefes alamıyo,
Dudaklarım kuruyo,
Gözlerim hiç kımıldamıyodu.
Kalbimdi bunlara sebeb olan.

Peki neydi bunların sebebi,
Neydi onda gördüğüm,
Ama ‘Görebildiğim’ bu güzelliklerin sebebi?

Yoksa aşk dedikleri bumuydu?
Ben bundan güzel bişey hiç yaşamadım.
Daha ötesi yoktu benim için
Eminim ki ''AŞK'' tı bu.

Bukadar mutlu olacağımı,
Birbaşka sevip,
Birbaşka sevileceğimi,
Bilsem tanımazmıydım aşkı?