onbeş candık dün hepimiz
hepimiz delikanlı
uykuda değildi yüreğimiz
ne de pusuda
güpegündüz yolda…

onbeş candık dün hepimiz
gidiyorduk bir heyecanla
bayramda telefon bekler diye
anamız,babamız ve sevdalarımız
hepsi bir umutla yüreğimizde..

Kara gecelerde korkmadık
İnce vücutlarımız yenmişti
Gecenin içindeki sessiz pusuları
Ne de dermanı kalmamış oldu
İnce ve güçlü bacaklarımızın

Bir sevda taşıyorduk hepimiz ellerimizle
Hepimizin yüreğinde bir inanç
Bakmayın sırtımızda ölüm makinelerine
Hepimiz yüreğimizde sevgi taşıyorduk
Gözlerimiz geleceğini arıyordu sevdaların

Güpegündüz analarımızın yüreğine ateş düştü
Babalar yine “vatan sağolsun” diyecek
Başsağlığı telgraflarına konu olacağız yine
Yine resimlerimiz çıkacak gazetelerde
Yayın yönetmenlerinde haber yapmanın mutluluğu

Hep böyle onbeş can birden ölelim diyoruz artık
onbeş can toplasan bir haber ediyor ancak gazetelerde
adımız anca yazılıyor,basılıyor resmimiz
ancak ilk haber oluyoruz toplanıyor kabineler
ve sesimiz ancak duyuluyor yüreklerinizde

Bizi sevdayla uğurladığınız coğrafyalardan
Canhıraş ağlamalarla karşılıyorsunuz şimdi
Şimdi değil vakti amaçsız ağlamaların
Sırtımızdan alın yüklerimizi kalmasın
Kalmasın sevdamız yollarda, yüreklerimiz susmasın

Onbeş candık dün hepimiz
Onbeş delikanlıydık
Dün sırtımızda taşıyorduk kurşunları
Şimdi içinde vücutlarımızın
Dün bilmezdi hiçbiriniz varlığımızı
Şimdi dillerinizde adlarımız