Huzur kokuyorsun. Ellerin avuclarimda, hüzünlü gözlerin gözlerimde, nasihat kokuyorsun. Parmaklarini saclarimda hissediyorum, sessizce titreyen sesinle kizim diyorsun.

Kendini yorma annem, anliyorum ben.
Sözler gözlerinden bi selale misali akiyor.
Kalbinin nasil agladigini duyuyorum.
Kendini yorma annem, anliyorum ben.

Kolumda bi isslaklik hissediyorum, göz yaslarini tutamadin yine, ah annem ah, bi bilsen döktügün göz yaslara icimin nasil yandigini, bi bilsen seni boynu bükük görünce, icimin nasil kan agladigini.

Kendini yorma annem, agla sen.
Dök icindeki bütün hüzünleri,
akit bütün göz yaslari, sel olsun.
Kendini yorma annem, agla sen.

Namaz vakti geldi, ezan okunuyor, gözlerimi kapayip derince nefes aliyorum. Annem kokuyor, evim kokuyor. Gözlerimin acilmasini bekleyip namaza kalkiyorsun, icimi parcalayan bakislarinla sakin üzülme aglama kizim diyorsun.

Kendini yorma annem, aglamam.
Bütün göz yaslarimi icime akitirim.
Dügümlenen bogazimi hickiriklara bogmam.
Kendini yorma annem, aglamam.

Sessisce ayakkabilarimi giyiniyorum, son kez dualarinin mirildisini duyabilmek icin. Disarisi bembeyaz, aylardan ocak. Bana hediye ettigin beyaz ayakkabilar geldi aklima. yüzümü bi gülücük yanaklarimi göz yasi kapliyor.

Kendini yorma annem, anladim.
Sevmek yetmiyormus, belki yalanmis,
belki sucmus, belkide günahmis.
Kendini yorma annem, anladim.

En güzel dügün hediyem beyaz ayakkabilarim.
Sizi cok seviyorum.
En güzel dügün hediyem beyaz ayakkabilarim.