Uğruna ölünen sevgiler sevilenlerdi
Hep yalana dolana sebep olan sözlerdi
İnsanı hiçten hiç eden bir anlık öfkeydi
Yersiz zamansız köz eden en ehli insanı.

Yollar dağlar ayrılıktı en büyük acılar
Acılardı sevgiliye engel olan dağlar
Yollardı seveni yakan körükleyip giden
Sevgiydi sevene ölümden ölüm seç diyen.

Hep onlar hani onlardı ölesiye seven
Ölesiye sevenlerdi ondan ona giden
Öfkeyle kalkanda gidenler de hep onlardı
Ah eden hep sonda pişman olan gidenlerdi.

Pişmanlıktı zor pek sevgiye aşka son durak
Aşktı mutluluk sevgiydi sonu çıkmaz sokak
Zordu son ki pişmanlık ölümden daha da zor
Gidenlerdi hep pişman hatalardı affı zor.

Suçlardı namus suçundan daha da suç ve kir
Kirlerdi bir zamanlar sözde seven saf yüzler
Namus nedir bilmeyen arsız hani o yüzler
Günahtı afsız el namusuna bakan gözler.

Yoldaş bu seven bir gün müsait yer der iner
İnenlerde bir zamanlar ölüme beraber
Tek istikamete doğru yoldu hep müsait
Yoldaştı hani seven yol ki çift şerit gel git.