Götürmeliyim kendimi bir uçurum ucuna
Sarkıtıp gövdemi aşağı itsem korkusuzca
Taydaşım yavrusu kaybolmuş bir turna ceylana
Üzgünsem çaresiz bu yalnızlık her gün boyunca.

Yahut, seyirde en yoğun bir yolun ortasında
Ve atmaksa kendimi bir araç doğrultusunda
Tökezleyerek yürüyen bir yaşlı adam gibi
Bitkinsem yaşamımsa bu hanın en kuytusunda.

Yutarak her nevi zıtta ki ilacı merhemi
Kıymaksa cana düşünmem dost zerre sermayemi
Günlerce aç susuz bırakıp şu hantal gövdemi
Yerden yere vurmak var niyetse gitmek ebedi.

En azgın dalgaların kalmaksa ta ortasında
Gayem olmaz bir çöp parçası bulup tutsam anda
Dalsam da deryanın en bilinmezine usulca
Dizgini kopmuş çılgın at gibi hal korkusuzca.

Yahut sanık olmak var kalemse kırılmadıkça
Susmak var aleyhte en son ki sözü duymadıkça
Celladınmış urganı boynumda boğum bulmadıkça
Tırnak üstü iskemlede durmak ne boğulmadıkça.

Kalmak var en beter depremin ta en ortasında
Tonlarca toz toprak değil yedi kat yer altında
Yardıma uzanmış eli saymaksa düş uykuda
Hiç tepinmeden ses vermeden durmak var inada.

Ölmekmiş yerde gökte denizde karada
Ecel demezmiş vakti yazık yaşlı şuymuş kundakta
Mehmetçik gibi korkusuz en kanlı ki savaşta
Korkum yok ölümden ister ani ne bir yavaşta.

Ölmek var doğmadan, çoksa mutluluğu bulmadan
Alsın gitsin ecel nedim tek niyetim olmadan
Gitsem de diyenmiş desin vakit dahi dolmadan
Her şeyin ki sonu var muhatabı kim olmadan.