MEHMEDİM

Kiminse Mehmedim, elinde var, sağlığı kaçık,
Zinde olanınsa, ya aklı kıt, ne rızkı kısık,
Nefsine kapılmış halin, ahvalleri al açık,
Çoğunun gözü handa, ölürde göz hala açık.

Kimini desem, boynu kalın, kimininse ince,
Namlının mezarı cafcaflı, akıldaysa günce,
Kiminin hali sıska, gördüm bilekleri ince,
Yüz mü Mehmedim, kafa tası aynı, kul ölünce.

Yokluk dert içe, içte dertse, hale bin işkence,
Boş ver handa olmasın huzur, son var ne güvence,
Kimin günü belli, kimin yüzü nur, bak ölünce,
Umutlanma hiç Mehmedim, senden yaşlı görünce.

Yoklukla ölüm aynı, taş dayanmaz ya bu güce,
Kiminin başı önde, kiminin başıysa yüce,
Bazı kulun rızkı bağlı, belki çoğunun gürce,
Dayan dur sen Mehmedim toz kalır ruh göçünce.

Ölüm buya Mehmedim, demez gündüz vakit gece
Senden arda kalan, mezar taşında, hece hece,
Bir kuytu mezar ki yer, dört yanı zifiri gece,
Zamanı belirsiz ölüm, alır gider sessizce.