gün doğarken her sabah

bir kız geçer kapımdan

köşeyi dönüp kaybolur

başı önde yorgunca



fabrikada tütün sarar

sanki kendi içer gibi

sararkende hayal kurar

bütün insanlar gibi



bir evi olsun ister

birde içmeyen kocası

tanrı ne verirse geçinir gider

yeterki mutlu olsun yuvası



dışarda bir yağmur başlar

yüreğinde derin sızı

gözlerinden yaşlar akar

ağlar fabrika kızı



oysa yatağında bile

birgün uyku göremez

ihtiyar anası gibi

kadınlığını bilemez



makineler diken gibi

batar hergün kalbine

yün örecek elleri

hergün ekmek derdinde



gün batarken her akşam

bir kız geçer kapımdan

köşeyi dönüp kaybolur

başı önde yorgunca



fabrikada tütün sarar

sanki kendi içer gibi

sararkende hayal kurar

bütün insanlar gibi