Sağlığımızı korumak için bir şey yapmayız. Zararlarını bile bile günde bir iki paket sigara içeriz, kollestrolümüzü yükselteceğini bile bile yağlı gıdalar yeriz, kilo almamızın sağlığımıza olan olumsuz etkilerini bile bile abur cubur yemeğe ve öğünlerimize dikkat etmemeye devam ederiz, karaciğerimizi harab edeceğinin farkında ola ola alkol kullanırız, bazen de o kadar aşırıya kaçarız ki sarhoşluktan yerlerde sürünürüz ve ertesi sabah uyandığımızda başımız kazan gibi olur, çatlar ağrıdan adeta.

Peki niye yaparız tüm bunları? Sağlığımıza ve canımıza bir kastımız mı vardır? Bunun cevabını bilsek zaten kendimize bu kadar zarar verebilir miyiz? Vermeyiz elbette. Çok düşüncesiz hareket ediyoruz. Cahilce davranıyoruz çoğumuz. Kanser olan hastaları bir düşünün, getirin gözünüzün önüne şöyle bir. Hastalıklarını öğrendiklerinde ne kadar perişan olduklarını, kanserin vücutlarının her bir zerresini nasılda kapladığını, artık günlerinin sayılı olduğunu, bir kaç ayları kaldığını ve geriye dönüşlerinin olmadığını bir düşünün. Size bir örnek vereyim, benim çok yakından tanıdığım dünya tatlısı bir Gülsen teyzem vardı. Huyları çok güzeldi, çok iyiydi, sevgi ve hayat doluydu ama tek kurtulamadığı kötü alışkanlığı günde 2 paket sigara içmesiydi. Herkes ona "Çok içiyorsun, azalt şu sigarayı, bırak bir an önce" diyordu. Ama o sigarayı öyle severek, o kadar zevk alarak içiyordu ki, "Ben bırakamam şu mereti, zaten bırakmak ta istemiyorum"diyordu. Bir gün şiddetli karın ağrıları başladı teyzemin. Daha sonra kabızlık, halsizlik ve mide bulantıları. Doktora gitti. Doktorun koyduğu teşhis ise bağırsak kanseriydi. Acı ama gerçek, öleceğini biliyordu artık teyzem. Hayat doluydu, moralini aylarca sağlam tutmaya çalıştı. Bizleri her gördüğünde bize sıkı sıkı sarılırdı, ara bulucuydu, pollyyannacılık oynardı hep ben onu tanıdım tanıyalı, her şeyin hep iyi yönünü görmeye çalışırdı. Hastalığını öğrendiği an ise can tatlı tabi ki, hemen günde iki paket içtiği sigarayı bıraktı, yeme içmesine dikkat etmeye başladı. Fakat kemoterapi tedavisi gördüğü için artık severek yediği şeyleri bile yemekte zorlanıyordu, bir deri bir kemik kalmıştı. Hepimiz haline çok üzülüyorduk ama elimizden gelen de ne yazık ki hiç bir şey yoktu. Bu aylarca devam etti. Doktorlar morali bozulmasın diye hastalığının iyiye gitmeye başladığını söylediler ona, umutlandı. Ama sonra bir gün acı bir telefonla irkildik hepimiz evde. Gülsen teyzemi kaybetmiştik. O artık yoktu, olmayacaktı aramızda. Bize "Sarılırken içten olun, hiç birbirinizi bırakmayacakmışsınız gibi, sıkı sıkı sarılın" demeyecekti. Hemen evine gittik apar topar. Ablası bize öğlenden beri resmen kan kustuğunu söyledi, yıllardır içtiği sigara ciğerlerini parçalamış adeta ve bir sürü nasihat etti bize.

Biliyoruz hepimiz oysa zararlarını sigaranın ama illa ki birini kaybedince yada kendimize artık iyice zarar verince, Allah korusun kolumuz, bacağımız kesilince, elden ayaktan düşünce anlıyoruz. Bu hayat çok kısa. Hepimiz hayattayken bilelim sağlığımızın değerini lütfen, yoksa bir kaç günlük ömrümüz kaldığında sağlığımızın değerini bilsekte, bu bilince varsak ta artık iş işten geçmiş olacak ve hiç bir anlamı kalmayacak